Ons belangrijkste bezit: aandacht

Aandacht is iets wonderlijks. Op het eerste gezicht zijn er 2 karakteristieken van aandacht te zien:

  1. We willen het allemaal graag ontvangen. We krijgen er bijna nooit genoeg van en aan de andere kant is het soms te veel. Te veel in omvang; als je alle aandacht op je gericht weet, kan dit heel ongemakkelijk voelen. En te veel in intensiteit; als je continue aandacht ontvangt kun je dit ook als onvrijheid, als stalken ervaren. Onprettig, dus.
  2. En we worden allemaal van veel kanten verleid om onze aandacht ‘af te geven’. Niet alleen door onze kinderen, partner, familie, vrienden, collega’s, klanten, opdrachtgever, enzovoorts. Ook door bedrijven en organisaties die onze aandacht willen trekken om ons te verleiden tot aankoop of aanschaf of deelname. Zo bezien is de marketing en sales branche een grote aandachttrekkerij. Net zoals de varianten hiervan zoals fondsenwerving, branding, social networking, accountmanagement, etc.

Het geven en het ontvangen van aandacht in balans houden is een grote kunst. Hierin zit volgens mij een belangrijke sleutel voor gezond timemanagement. En beiden – zowel het geven als ontvangen – kan heel weldadig zijn als ook schadelijk, als we overspoeld of  leeggezogen worden.  

Interessant is dat aandacht misschien wel ons meest waardevolle bezit is. Het is de startmotor voor  creatie, het is de toegangspoort tot schoonheid, het is het begin van liefde. Het bevindt zich in ons.   En in dat licht is het ook interessant dat we er vaak zo gedachteloos, achteloos, mee omgaan, met onze aandacht. Hoe vaak nemen we zelf de regie in het regelen hoe we aandacht willen ontvangen? Hoe vaak geven we zelf aan wat onze wensen en verlangens zijn? Hoe vaak zijn we ons bewust van wat onze wensen en verlangens überhaupt zijn?  

En hoe vaak gaan we bewust om met het geven van aandacht? Kunnen we onze geconcentreerde aandacht volhouden en afmaken wat we van plan zijn, zonder ons af te laten leiden? En kunnen we ontspannen blijven in  het verspreiden van een breed veld van aandacht, zonder meteen getrokken te worden naar een afzonderlijk onderdeel.  

Als iemand onze aandacht vraagt en je geeft deze niet zomaar vanzelf weg, is dit misschien wel de grootste ‘ zonde’  die er bestaat in het sociale circuit. Dit begint al op de kleuterschool, waarin we als kinderen getraind worden om op te letten als de juf dit vraagt. En zo komt het waarschijnlijk dat we allemaal er goed in zijn geworden om op een of andere manier te doen alsof we goed luisteren. We doen vaak alsof we onze aandacht erbij hebben, maar dit is in feite niet zo. En andersom zijn we zelf vaak beledigd als iemand ons geen aandacht geeft, als we vinden dat we er recht op hebben. Genegeerd worden is een erge straf. Omdat we, cultureel gezien, geleerd hebben om onze aandacht zonder aarzeling weg te geven, is het zeer uitdagend om rond te lopen in een omgeving die steeds harder vraagt, nee, schreeuwt,  om onze aandacht.  

In de Engelse taal wordt aandacht aangeduid met Attention en Awareness. Het Nederlandse begrip aandacht bevat beide aspecten; ‘attentie’ en ‘bewustzijn’.   Het kan helpen om dit onderscheid in het woord te gebruiken om  ons meer bewust te zijn van hoe we met onze aandacht omgaan. Om zo bijvoorbeeld bewust te zijn van een ander persoon, zonder onze aandacht helemaal weg te geven. Om zo toe te eigenen van wat  ons van nature toebehoort, en ons belangrijkste creatieve bezit is: onze aandacht.