Liefde aan het werk

Met dochterlief nieuwe schoenen kopen, bij een echte schoenenwinkel. Zo één waar je gedegen advies krijgt, de voeten van kinderen professioneel worden opgemeten en waar mensen werken met liefde voor kwaliteitsschoenen.

Dezelfde winkel waar mijn moeder ook voor mij schoenen kocht. Als kind keek ik met jaloezie naar klasgenootjes die elegante muiltjes met glitters droegen en vervloekte ik mijn eigen degelijke stappers.

 

Nu, zelf moeder, merk ik dat traditie en genen het toch winnen van kinderlijke voornemens om mijn eigen kinderen dat later nooooit aan te doen. Ik zat nu zelf naast mijn dochter, die haar keuze aan het maken was uit allerlei modelletjes die voor haar uitgestald stonden. En ik merkte dat ze steeds stiller en stiller werd. De verkoopster zei haar, met een laagdunkende blik naar haar gympen, dat ze nu tenminste echte stevige schoenen zou moeten kiezen. En ze merkte op, bij het aanpassen van een paar schoenen, dat deze schoenen misschien wel stugger aanvoelen, maar wél echte steun geven aan de voeten. En toen mijn dochter de rits van een laars niet dichtkreeg, hielp de verkoopster haar met de woorden: “ja, jullie trekken allemaal te hard omdat jullie geen geduld meer hebben als iets niet meteen lukt”. Mijn dochter wist echt niet goed wat ze met al deze opmerkingen – en vooral de ondertoon – aan moest, het liefst wilde ze helemaal niks meer en wég.

Na wat overleg buiten gehoorsafstand van de verkoopster koos ze toch een paar mooie laarzen. Buiten de winkel werd ze weer helemaal blij. En ik was getuige geweest van een belangrijke les; liefde voor je product is heel erg fijn maar als je je klant niet ziet als uniek persoon dan heeft de klant er prompt ook geen zin meer in. Als het dichttrekken van een rits een symbooldaad wordt voor de ongeduldige jeugd van tegenwoordig, wendt de jeugd zich direct van je af. En als er allerlei subtiele oordelen geweven zitten in het gesprek, over wat de klant doet of eerder gekocht heeft, dan is er geen kans op een wederzijdse liefde voor het product. En ja, het zal best lastig zijn, om iedere klant steeds weer als uniek mens te zien terwijl je als verkoper wel allerlei trends signaleert in gedrag en daar een mening over hebt.

Hoe het ook kan zag ik even later in de supermarkt. Daar zag ik een caissière achter haar kassa vandaan komen om de boodschappen van de band te halen en bij een man in de tas achterop zijn rolstoel te stoppen.  Ze stelde de man op zijn gemak; doe maar rustig hoor, ik heb alle tijd. En de lang rij wachtenden kon haar ogenschijnlijk niks schelen. Ze was op dat moment alleen met die ene unieke mens bezig en bood hem wat hij nodig had.